հուն. անունից, որ նշանակում է “բարբարոս կին”, “ոչ հելլեն”, “օտարուհի”: Հնագույն հիշակակությունը հայերի մեջ երևում է 16 դարից: Հատկապես շատ էր գործածական անցյալ դարի վերջերին Կովկասում ռուսերենի ազդեցությամբ / Օստովսկու դրամաներից/: Սրա կրճատ ձևերն են Վարվառա, Վառո, իսկ փաղաքշականները Վարյա, Վառիկա,Վարինկա: Այժմ սակավ գործածական անձնանուն է: